Λίγη περισσότερη θαλπωρή, λίγο λιγότερο “πρέπει”.
Ο Νοέμβριος δεν είναι απαραίτητα ο πιο αγαπημένος μήνας του χρόνου. Οι μέρες μικραίνουν, το φως λιγοστεύει, ο καιρός αλλάζει και η καθημερινότητα μοιάζει να μας τραβά όλο και πιο γρήγορα προς το τέλος της χρονιάς.
Κι όμως, αυτή η εποχή έχει μια δική της, ξεχωριστή γοητεία. Αρκεί να της δώσουμε λίγη προσοχή.
Οι Δανοί έχουν μια λέξη γι' αυτή την ιδιαίτερη αίσθηση ζεστασιάς, οικειότητας και ευχαρίστησης που μπορεί να κρύβεται στις πιο απλές στιγμές: hygge (προφέρεται περίπου “χούγκα”).
Συνήθως το συνδέουμε με κεριά, κουβέρτες, ζεστά ροφήματα και όμορφα φωτισμένα σπίτια. Όμως το hygge δεν είναι τάση διακόσμησης ούτε ένας ακόμη τρόπος να δημιουργήσουμε την τέλεια εικόνα της ζωής μας.
Είναι κυρίως ένας τρόπος να τη βιώνουμε.
Να αναγνωρίζουμε όσα μας προσφέρουν ευχαρίστηση, ηρεμία και σύνδεση. Να νιώθουμε πραγματικά παρόντες σε στιγμές που διαφορετικά μπορεί να περνούσαν απαρατήρητες.
Και ο Νοέμβριος προσφέρει πολλές τέτοιες ευκαιρίες.
Μικρές απολαύσεις, χωρίς ιδιαίτερη περίσταση
Ένα πρωινό που αρχίζει λίγο διαφορετικά.
Πριν ανοίξεις τα μηνύματα και τις ειδήσεις, άνοιξε το παράθυρο. Παρατήρησε το φως, τον ουρανό, τον αέρα. Απόλαυσε τις πρώτες γουλιές του καφέ σου χωρίς να κάνεις ταυτόχρονα κάτι άλλο. Δεν χρειάζεται να ξυπνήσεις νωρίτερα ή να αποκτήσεις μια καινούργια πρωινή ρουτίνα. Μερικά λεπτά αρκούν για να ξεκινήσεις τη μέρα σου με διαφορετική διάθεση.
Μια βόλτα χωρίς προορισμό.
Το φθινόπωρο έχει υπέροχες λεπτομέρειες που συχνά δεν προλαβαίνουμε να δούμε. Τα χρώματα των φύλλων, η μυρωδιά της βρεγμένης γης, ο ήχος των βημάτων, οι αλλαγές στο φως. Δοκίμασε να περπατήσεις χωρίς να μετράς βήματα, χωρίς να βιάζεσαι να φτάσεις κάπου. Μόνο και μόνο για την εμπειρία του περπατήματος.
Η χαρά μιας κουζίνας που μυρίζει όμορφα.
Μια κατσαρόλα σούπα που σιγοβράζει, μήλα με κανέλα στον φούρνο, ένα φαγητό που αγαπάμε να μοιραζόμαστε. Η προετοιμασία του μπορεί να γίνει κι αυτή μέρος της απόλαυσης. Η μουσική στο βάθος, τα αρώματα, οι κινήσεις των χεριών, η προσμονή. Δεν χρειάζεται κάτι περίτεχνο. Συχνά, το πιο απλό είναι και το πιο απολαυστικό.
Ένα συνηθισμένο βράδυ που αποκτά άλλη αξία.
Χαμήλωσε λίγο τον φωτισμό. Άφησε το κινητό στην άκρη. Διάβασε μερικές σελίδες από το βιβλίο που περιμένει στο κομοδίνο, βάλε μουσική, παίξε ένα επιτραπέζιο ή απόλαυσε μια συζήτηση που δεν διακόπτεται από ειδοποιήσεις. Ακόμη και μια βραδιά στη μέση της εβδομάδας μπορεί να έχει κάτι ξεχωριστό, χωρίς κανέναν ιδιαίτερο προγραμματισμό.
Μια συνάντηση χωρίς επισημότητες.
Δεν χρειάζεται το σπίτι να είναι άψογο ούτε το τραπέζι εντυπωσιακό για να καλέσεις φίλους. Ένας καφές, μια σπιτική πίτα ή ένα απλό φαγητό είναι αρκετά. Άλλωστε, αυτό που θυμόμαστε από τις πιο όμορφες συναντήσεις δεν είναι συνήθως το μενού ή η διακόσμηση, αλλά οι συζητήσεις, τα γέλια και η αίσθηση ότι μπορούσαμε να είμαστε ο εαυτός μας.
Η ομορφιά του ανεπιτήδευτου
Υπάρχει όμως κάτι ακόμη πιο ενδιαφέρον στην ιδέα του hygge.
Δεν προϋποθέτει ότι όλα είναι όπως θα θέλαμε.
Μπορεί έξω να βρέχει, το σπίτι να είναι ακατάστατο, η μέρα να ήταν κουραστική ή τα σχέδιά μας να ανατράπηκαν. Τίποτα από αυτά δεν αποκλείει μια όμορφη στιγμή.
Μπορούμε να απολαύσουμε ένα ζεστό ρόφημα ακόμη κι όταν έχουμε εκκρεμότητες. Να γελάσουμε με κάποιον αγαπημένο μας ακόμη κι όταν κάτι μας απασχολεί. Να νιώσουμε την ευχαρίστηση μιας μικρής παύσης χωρίς να έχουν τακτοποιηθεί όλα γύρω μας.
Ίσως, τελικά, η θαλπωρή να μην βρίσκεται τόσο στις ιδανικές συνθήκες όσο στην ικανότητά μας να αναγνωρίζουμε ό,τι καλό υπάρχει μέσα στις πραγματικές.
Εκεί που το hygge συναντά το Mindfulness
Το hygge και το Mindfulness δεν είναι το ίδιο πράγμα. Μοιράζονται, ωστόσο, μια ενδιαφέρουσα κοινή διάσταση: την αξία της παρουσίας.
Μπορεί να κρατάμε το πιο αρωματικό τσάι, να βρισκόμαστε σε έναν υπέροχο χώρο ή να περνάμε χρόνο με αγαπημένους ανθρώπους. Αν όμως η προσοχή μας βρίσκεται διαρκώς αλλού, μεγάλο μέρος της εμπειρίας χάνεται.
Το Mindfulness μάς προσκαλεί να παρατηρούμε αυτό που συμβαίνει, με περιέργεια και χωρίς να χρειάζεται να είναι διαφορετικό.
Και κάπως έτσι, μια καθημερινή στιγμή μπορεί να αποκτήσει μεγαλύτερο βάθος. Όχι επειδή άλλαξε κάτι εξωτερικά, αλλά επειδή είμαστε περισσότερο εκεί για να τη ζήσουμε.
Δεν σημαίνει ότι πρέπει να είμαστε συνεχώς ήρεμοι, χαρούμενοι ή ευγνώμονες. Ούτε ότι κάθε στιγμή χρειάζεται να είναι ξεχωριστή.
Σημαίνει απλώς ότι μπορούμε να δίνουμε λίγο περισσότερο χώρο και σε όσα μας προσφέρουν ευχαρίστηση, αντί να τα προσπερνάμε βιαστικά.
Ένας Νοέμβριος με τον δικό του ρυθμό
Ίσως, λοιπόν, να αξίζει να δημιουργήσουμε μερικές μικρές φθινοπωρινές συνήθειες που θα περιμένουμε με χαρά.
Ένα κυριακάτικο πρωινό με μουσική. Ένας περίπατος μετά τη βροχή. Μια βραδιά αφιερωμένη στο διάβασμα. Ένα αγαπημένο φαγητό που φτιάχνουμε μαζί με άλλους. Ή λίγος χρόνος χωρίς κανένα απολύτως σχέδιο.
Όχι ως ακόμη μία υποχρέωση στο πρόγραμμά μας, αλλά ως μια ευκαιρία να το ελαφρύνουμε.
Γιατί δεν χρειάζεται κάθε λεπτό της ημέρας να είναι παραγωγικό, ούτε κάθε εμπειρία να οδηγεί κάπου.
Μερικές φορές, η ίδια η απόλαυση της στιγμής είναι αρκετή.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο δώρο που μπορούμε να κάνουμε στον εαυτό μας αυτόν τον Νοέμβριο: να ανακαλύψουμε πόσα μικρά πράγματα αξίζουν την προσοχή μας, ακριβώς όπως είναι.